غزلیات عرفانی امام

پرواز جان

گــــــــــر به سوى کوچه دلدار راهى باز گردد         گر که بخت خفته ام با من دمى همساز گردد

گر نسیم صبحگاهى، ره به کوى دوست یابد          گــــــر دل افســرده با آن سرو قد  همراز گردد

گـــــر نى از درد دل عشاق، شرحى باز گوید         گــــــــر دل غمــــــدیده با غمخواه هم‏آواز گردد

گــــــر سلیمان بر غم مور ضعیفى رحمت آرد          در بر صاحبـــــــــــــدلان والاى  و سرافراز گردد

در هوایش سر سپارم، در قدومش جان بریزم          گــــــــــر برویم در گشاید، گر به نازى باز گردد

سایـــه افکن بر سرم، اى سرو بستانِ نکویى          تـــــا کــــــــــه جانم از جهان، آماده پرواز گردد

 

غم یار

 بـــــــــــــــاده از پیمانه دلدار، هشیارى ندارد              بى‏خـــــــودى از نوش این پیمانه، بیدارى ندارد

چشم بیمار تو هر کس را به بیمارى کشاند                تا ابـــــــــــــــد این عاشق بیمار، بیمارى ندارد

عاشق از هر چیز جز دلدار، دل برکنده خامش             چونکه با خود جز حدیث عشق، گفتارى ندارد

بــــا کـــــه بتوان گفت از شیرینى درد غم یار               جز غــــم دلدار، عاشق‏پیشه غمخوارى ندارد

بر ســــر بـــــــــالین بیمار رخت، روزى گذر کن             بین که جز عشق تو بر بالین، پرستارى ندارد

لطف کن اى دوست، از رخ پرده بگشا، ناز کم کن          دل تمنـــــــــــــــایى ز دلبر غیر دیدارى ندارد

 

اخگر غم

آنکــــــــــه ما را جفت با غم کرد، بنشانیــــد فرد       دیــــــــــدى آخـــر پرسشى از حال زار ما نکرد؟

بـــــــــــر غَمِ پنهانْ اگر خواهى گــــواهى آشکار       اشک ســــــــــرخم را روان بنگر تو بر رخسار زرد

آتش دل را فــــــــــــرو بنشـــــانم ار با آب چشم         بـــــــــــــر دو عالم اخگر غم مى‏زنم با آه سرد

گـــــر نه خود، رخسار زیبــــــاى تو دید اندر چمن       گــــــــــرد باد اندر رُخ گل مى فشانَد از چه گرد؟

مى نیــــــــــــــــارم ز آستانت روى خود برداشتن      گــــر دو صد بارم ز کوى خویشتن، سازى تو طرد

بشنوم گر، با مـــــن بیدل تــــــــــــو را باشد ستیز      جـــــــــــان به کف بگرفته بشتابم به میدان نبرد

"هندى" این بسرود  هرچند اوستادى گفته است:      "مرد این میدان نیم من، گر تو خواهى بود مرد"

 

سفر عشق

بــــــــــــا دلِ تنگ به ســـوى تو سفر باید کرد       از ســـــــــــر خویش به بتخانه گذر باید کرد

پیــــــــر مـــا گفت: ز میخانه شفا باید جست       از شفـــــــــــا جستنِ هر خانه حذر باید کرد

آنکــــه از جلوه رخسار چو ماهت، پیش است       بى‏گمـــــــــــــــان معجزه شقِّ قمر باید کرد

گــــــــــــــر درِ میکـــده را پیر به عشاق گشود      پس از آن آرزوى فتــــــــــــح و ظفـر باید کرد

گـــــر دل از نشئه مى، دعوى سردارى داشت      به خــــــــود آییــد که احساس خطر باید کرد

مـــژده اى دوست که رندى سر خُم را بگشود       بـاده نــــــوشان لب از این مائده، تر باید کرد

در رهِ جستن آتشکـــــــــــــــده سر باید باخت        به جفـــــــــــا کارى او سینه، سپر باید کرد

ســـــر خُـــــــم باد سلامت که به دیدار رخش        مستِ ســــــــــــاغر زده را نیز خبر باید کرد

طــــرّه گیسوى دلدار به هر کوى و درى است        پس به هر کوى و در از شوق سفر باید کرد

 

قبله عشق

 بهــــــــــــــــار شد، در میخـــانه باز باید کرد         به ســــوى قبله عاشق، نماز باید کـرد

نسیم قــــــدس به عشـــاق باغ مژده دهد         که دل ز هر دو جهان، بى نیاز باید کــرد

کنــــون که دست به دامــان سرو مى‏نرسد        بـــــــه بید عاشق مجنون، نیاز باید کرد

غمى که در دلـــم از عشق گُلعذاران است        دوا به جــــــــام مىِ چاره ساز باید کـرد

کنـــــون که دست به دامان بوستان نرسد         نظـــــــر به ســرو قدى سرفراز باید کرد

 

صبح امید

عشقت انـــــــــدر دلِ ویرانه ما منزل کرد        آشنا آمــــد و بیگانـــــــــه مرا زین دل کرد

لبِ چـــــون غنچه گل، بازکن و فاش بگو         سرّ آن نقطه که کـار من و دل مشکل کرد

یــــاد روى تو، غم هر دو جهان از دل برد         صبح امّیـــــد، همه ظلمت شب باطل کرد

جان من، گر تو مرا حاصلى از عمر عزیز؟         ثمر عمر جـز این نیست که دل حاصل کرد

آشنا گــر تویى، از جور رقیبم غم نیست         روى نیکـــــــوى تو هر غم ز دلم، زایل کرد

نــــرود از سر کوى تو چو "هندى" هرگز           آن مسافر که در این وادى جان منزل کرد

 

عشق دلدار

چشم بیمــــــار تو اى مى زده، بیمارم کرد           حلقــــــــــــه گیسویت اى یار، گرفتارم کرد

سرو بستاـــــــــنِ نکویى، گل گلــزار جمال           غمــــــــزه ناکرده، ز خوبان همه بیزارم کرد

همه مى‏زدگــــــان هوش خود از کف دادند            ساغر از دست روانبخش تو، هشیارم کرد

چه کنم؟ شیفتـه‏ام، سوختــــه‏ام، غمزده‏ام           عشــــــــوه ات، واله آن لعل گهر بارم کرد

عشق دلـــــدار چنان کـــــرد که منصورمنش          از دیـــــــــــــارم به در آورد و سر دارم کرد

عشقت از مـــــــدرسه و حلقه صوفى راندم           بنده حلقــــــــــــه به گوش در خمّارم کرد

بــــــــــــاده از ساغرِ لبریز تو، جاویدم ساخت          بوســـــه از خاک درت، محرم اسرارم کرد

 

دلجویى پیر

 دست آن شیخ ببوسیـــــد که تکفیرم کرد          محتسب را بنوازیــــــــد کــــــــــــه زنجیرم کرد

معتکف گشتــم از این پس، به در پیر مغان        که به یک جرعه مى از هر دو جهان سیرم کرد

آب کوثر نخــــــــــــــورم، منّت رضوان نبرم           پرتــــــــــــو روى تو اى دوست، جهانگیرم کرد

دل درویش به دست آر کــه از سرّ اَلَست           پـــــــــــــــــــــرده بـرداشته، آگاه ز تقدیرم کرد

پیر میخانه بنــــازم که به سر پنجه خویش          فــــــــــانیـــم کرده، عدم کـرده و تسخیرم کرد

خادم درگه پیرم کـــــــــــه ز دلجویى خود          غـــــافل از خـــــــویش نمــــود و زبر و زیرم کرد

 

عشقِ چاره ساز

حــــــــــــــدیث عشق تو، باد بهار باز آورد             صبــــــــــــا ز طَرْف چمن، بوى دلنواز آورد

طرب کنان گل از اسرار بوستان مى گفت             فسرده جان، خبر از عشق چاره ساز آورد

بنفشــــــــــــه از غم دورىّ یار، نالان بود              فــــــــرشته آیه هجـــــــران جان‏گداز آورد

هلال از خــــــــــــم ابروى یار، دم مى زد              نسیــــــــــم عطر بهارى، چه سرفراز آورد

 

اسرار جان

اى دوست، پیـــــر میکده از راه مى رسد         بــــا یک گلِ شکفته به همراه، مى رسد

گل نیست، بلکه غنچه باغ سعادت است         کـــــــز جان دوست بر دل آگاه مى رسد

آن روى با طــــــــراوت و آن موى عطرگین         از خیمـــه‏گه گذشته، به خرگاه مى رسد

از خطـــــــــــــّه حقیقت و از خیمـه مجاز          بـــــــرخاسته، به خلوت دلخواه مى رسد

آن نغمـــــــــــه فرشته فردوسِ جـــاودان          بــــر گوشِ جانِ مى زده گهگاه مى رسد

دود درونِ عــــــاشقِ سرمست از شراب          بــــــــــــر قلب پیر میکده، با آه مى رسد

دست از دلـــــــــم بدار که فریاد این گدا

/ 2 نظر / 4 بازدید
شقایق پرپر

بسم رب الشهدا با سلام،با مطلبی جدید با عنوان شهادت یعنی؟ به روزم امیدوارم در ارتقاء هرچه بهتر وبلاگ مرا یاری نمایید. الهی در رکاب آقا باشیم

تسبیح

صل الله علیک یا موسی بن جفعر علیه السلام..یا باب الحوائج....ادرکنی. سلام. شب غم شیعه طولانی است به درازای تاریخ.................................. خدایا صبح فرج را برسان...آمین....